Dickson Gordon R. - Smoczy rycerz.pdf - ►01b-EBOOKI - gonokoko

Gordon R. Dickson

Smoczy rycerz

Przełożyli Edyta Madej szlachetnemu

Hubert Sawa

Rozdział l

Był mroźny, marcowy poranek. W lesie Malencontri wstawał właśnie świt. Nosząc

taką nazwę las ten powinien znajdować się raczej gdzieś we Francji lub w Italii, lecz

faktycznie rósł w Anglii.

Oczywiście nikt, kto miał coś wspólnego z tym lasem – począwszy od trzech jeży

zwiniętych w ciepły kłębek w nieporządnie zarzuconym liśćmi zagłębieniu w

pobliskich zaroślach, a skończywszy na sir Jamesie Eckercie, baronie de Bois de

Malencontri i Riveroak, śpiącym teraz ze swą żoną, panią Angelą, w ich zamku

niedaleko stąd – nikt, raczcie to zauważyć, nie zawracał sobie głowy używaniem na

co dzień tej sfrancuziałej nazwy. Miano Malencontri nadał okolicy jej poprzedni

właściciel, który był obecnie pozbawionym ziem wygnańcem (prawdopodobnie

schronił się gdzieś na kontynencie), i dobrze mu tak.

Gdy tylko sir Hugh de Malencontri znalazł się w bezpiecznej odległości, wszyscy

okoliczni mieszkańcy zaczęli na powrót nazywać las jego prawdziwym imieniem,

które brzmiało las Highbramble, czyli Las Wysokich Jeżyn. Cała ta historia była

zresztą najzupełniej obojętna jedynemu znajdującemu się na nogach osobnikowi,

który przechodził właśnie nie opodal zaniepokojonych, ale – na szczęście –

bezpiecznie ukrytych jeży, i wystarczająco blisko Zamku Malencontri, by wyraźnie

widzieć go pomiędzy drzewami.

Obojętność była czymś naturalnym, gdyż tym porannym wędrowcem był Aragh,

angielski wilk. Nie tylko ten las, ale także i parę innych uważał on za swoje własne

terytorium, nigdy więc nie zawracał sobie głowy tym, jak się nazywają.

Właściwie to bardzo rzadko przejmował się czymkolwiek. Na przykład teraz:

chociaż wczesnowiosenny ranek był przenikliwie zimny, wilk nie zwracał na to

najmniejszej uwagi, z wyjątkiem tego, że chłód zwiększał prawdopodobieństwo, iż

ślady będą wyczuwalne przy ziemi bliżej niż zazwyczaj.

Wobec temperatury Aragh okazywał ten sam rodzaj obojętności co wobec

wszystkich innych zjawisk i rzeczy – wiatru, deszczu, jeżyn, ludzi, smoków,

piaszczomroków, olbrzymów i całej reszty. W jednakowym stopniu okazywałby ją

także trzęsieniom ziemi, wulkanom i potężnym falom morskim, gdyby przypadkiem

zdarzyło mu się z nimi zetknąć – ale jak dotąd jeszcze mu się to nie przytrafiło.

Był potomkiem wilków olbrzymich, miał rozmiary niedużego kucyka, a jego

filozofią było, że jeśli napotka coś, z czym sobie nie poradzi – będzie to ostatni dzień

jego życia, co i tak rozwiąże wszystkie jego problemy.

Wilk zatrzymał się, by zerknąć na zamek i na przypominający pudełko prostokąt

słonecznej komnaty * z nowomodnymi szybami w wąskich szczelinach okien. W ich

szkle właśnie zaczynał się odbijać poranny brzask. Mimo zdecydowanie

niepochlebnego zdania, jakie Aragh miał na temat oszklonych okien, darzył on

osobistą przyjaźnią sir Jamesa i panią Angelę, którzy, jak wiedział, spali teraz w

słonecznej komnacie. Bądź co bądź straszne z nich śpiochy, żeby marnować taki

piękny, rześki poranek spędzając go pod dachem.

Przyjaźń z sir Jamesem sięgała czasów, kiedy obaj (a także i parę innych osób, co

trzeba przyznać) byli zamieszani w pewną drobną zwadę z olbrzymem i kilkoma

podobnie nieciekawymi kreaturami na bagnach pod Twierdzą Loathly. W owym

czasie sir James – choć nie z własnej winy – zamieszkiwał ciało przyjaciela Aragha,

smoka imieniem Gorbash. Wilk pozwolił sobie na chwilę nostalgicznych wspomnień o

tamtych minionych, ale jakże ciekawych czasach.

Jednak nagle we wspomnienia wkradło się uczucie niepokoju o Jamesa oraz

Angelę – lecz przede wszystkim o Jamesa. Aragh skoncentrował całą swoją uwagę

na tym odczuciu, którego jeszcze przed sekundą nie doznawał. Będąc wilkiem

nauczył się zważać na sygnały wysyłane przez jego podświadomość. Ale przyczyna

niepokoju ani się nie wyjaśniła, ani nie zniknęła.

Aragh powęszył jeszcze, lecz nie wyczuł w powietrzu nic niezwykłego, więc

przestał o tym myśleć. Postanowił jedynie pamiętać, by przy pierwszej sposobności,

kiedy znów będzie przechodził w pobliżu domku S. Carolinusa przy Dźwięcznej

Wodzie, wspomnieć o tym Magowi. Czarodziej na pewno będzie umiał mu wyjaśnić,

czy uczucie to zwiastowało coś, co dotknęłoby jego samego, choć trudno było sobie

coś podobnego wyobrazić.

Dlatego też jako rozsądny wilk przestał myśleć o tej sprawie i pokłusował dalej, a

jego szczupła, ciemna sylwetka szybko znikła z oczu jeżom, które odetchnęły z ulgą.

Zdawało się, że wilk przepadł bez śladu pośród poszycia i pni drzew budzącego się

lasu.

Dickson Gordon R. - Smoczy rycerz.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: