2.pdf

lu bością patrzył na wybladle tw arze

szturwału

zał ogi.

Będzie, będzie z nich jeszcze pociecha — my

ślał w duszy. Mają ambicję prawdz iwych maryna

rzy, nie tych dzisiejszych z autobusów mors kich,

ale tych nełsonowskich, co to mieli drewniane okrę

ty , ale

Spotkanie

Jacht „Książę Burzysław już d rugą do bę cię żko

zmagał się z morzem. Wyprę żone jak struna dwa

jego żag ielki: płachetka bezanu i na trzy refy stro

c zony sz tafok 1

Oho! l iterat... us toi, czy n ie

serca

żelazne...

Będ zie nowy poemat, napewno...

ustoi. Nie dał się!

dawno zga

z zad owoleniem pocią gnął

Kapitan

fajeczki i wp atrzył

w zamazany

smugami

się

słej

nikły w spienionych be ł

d eszczu horyzont.

Był to wysoki, kośc isty męż czyzna o gurowej, ale

do brotliwej twarzy, którą z lewej strony przecinała

od ust aż do ucha straszliwa krzywa blizna. Nada

wała ona masce jego twarzy j akiś niesa mowity wy

co chw ila

już, już, na

rozjusz onej

wody, zdawało

taci]

się

i nagle ukazywały się na gr zebieniach wa

zawsze,

groził

morzu

Jacht,

rzekłbyś,

przez

chwilę

łów.

pięśc iami i

znów zapadał s ię

w zniesionemi

dogóry

ra z pełnego zgrozy uś miechu. Gdy się patrzyło z le

wej strony, twarz ta przypomi nała pysk chińskiego

smoka, mające go paszcz ę s ięgającą do szyi. Tylko

oczy spokoj ne kłóciły się z paszczą. S iwy k apitan

niec hętnie mówił o szramie. C iekawych zbywał wy

jaśn ieniem, że otrzymał ją na mor zu.

Przedwczoraj widzieli la tarnię mo rską

w przepaść.

Był to szkolny jacht Państwowego Urzędu Mor

skiego Żegla rstwa

Sportowe go,

odbywający podróż

do portów zagranicznych.

Liczna

że glarzy

z ałoga,

złożona

40-tu

jego

pierw szy

jachtsm anów,

pr zechodziła

raz

swój

Jersh ft

m imo to jednak trzymała się dziel

chrzest m orza,

ale oto zwarjowany west

kurs mieli na Bornholm,

ani

je dnego

żeglarza,

Na pokładzie

nie było

nie.

prze d

wieczore m

dale ko.

Wczoraj

odrzucił

ich

już

któreg oby

mo rska

chor oba

z łożyła

do chwilowego

dalekie

zarysy

czu

prawda

na chwilę,

zamajaczyły,

skł adu rupieci.

Głodni, prze moczeni, z ziębnięci

wyspy, lecz znikły jeszcz e

przed nocą.

Ano,

leżeli ukryci od wiatru za

w ali

na po kładzie

a lbo

Jacht silny

jak niedźwiedź:

morzu, jak na m orzu.

szal upami i lukami,

każd ej

gotowi

chwili porwać

medytował stary wilk

i lepsze sztormy wytrzyma

się na równe n ogi.

Kap itan

Jakem Marek Zb oiński,

dziś

lepiej

morski.

jachtu

małe j

ławie

—

siedział

koło

do sterowania.

Szturwał

urządzenie

sterowe z

kołem

—

niemieckim brzegu B ałtyku.

Jershóft

latarnia na

Sztafok

żagiel przedni.

Bałt yckiem.

Bornh olm

wyspa duńska na morzu

o kno górne.

Luk

—

dują okręty, niż za czasów Nelsona. Trzeba to

przy

wiatrem. Wszystkie lornety skierowały się w stro nę

dzio bu.

znać. Bu rzysław też na gorszy ch jolach 6

woził swo

ale to byli lu dzie! Gdy w bitwie ta

kiemu odrąb ano ręce, któremi trzymał się burty

nieprzyjacielskiej, c hwytał się jej zębami...

—

ich Wenedó w,

Widzicie tam punkt? — tłumaczył Zboifiski —

to łódź.

Duża szalupa. Są w niej ludz ie.

Na spacer

nie wyjechali. Idziemy do nich z pomocą.

Na p okładzie zapanowało niezwykłe podniecenie:

jedni, trzymając się lin, chodzili tam i zpowrotem,

nie zdając sobie s prawy, dlaczego to czynią, inni

szybko schodzili do kajut i jeszcze prędzej stamtąd

wyc hodzili. Tylko bosman wycią gał z

sto

Panie \Vielhorski — zwrócił się nagle do

jącego u burty żeglarz a,

czyn

z zawodu

majora w

n ej służbie, a dziś wachtoweg o marynar za w

dreli

11 ja

chac h, z iujdwestce i winceradzie

po zwól-no pan

—

swoją lorn etę!

Po chw ili kapitan, oparty o wantę, wpatrywał

się uporczywie w jeden punkt widnokręgu . Popra

wił szkła lornety i znowu skierował ją na lLnję ho

ryzontu. Nic nie mówiąc, zawiesił lornetę na szy i

i powoli wspiął się parę szczebl i po drabinie wanto

wej. T am zaczepił się nog ą

f orpiku

kieś przedmioty.

—

Tak, ta k — mru czał kapitan

odbijacze 12 na

p rawą burtę, przygotowa ć liny do obw iązania ludzi,

jakóbka „ na prawą burt ę... Rzutka 14 gotowa?

Niespełna w god zinę jacht był wpobltżu szalupy.

Cora z wyraźniej pogrążała się w głęb ię, trzymając

s ię na wodzie resztkami swy ch zdolności pływal

nych. Każ dy na dbiegły wał stawiał ją napoprzek

i n iebezpiecznie przec hylał na burtę. W szalupie wi

dać było trzech ludzi, z który ch jeden da wał znaki

ręką. Dwaj inni leżeli na dnie.

—

liny i znów wpatrywał

się

długo.

Zeszedłs zy na pok ład,

gwizdkiem pode

rwał wszys tkich n a nogi.

—

stanowis ka!

rozleg ł s ię

—

donośny jego

głos

szkoty

—

luzować!

Prawo tr zydzieści! 10

zuj!

Zatup otały n ogi po pokładzie i jacht, położywszy

się raz jeden na bok, ruszył naukos

sp okojnie!

ostrz egał

Uważać!

—

Zboiński

—

Ska

falami.

bosman , bosakiem

p ochwycić linę!

ka ł teraz

wału na wał, jak wielka piłka unoszo na

Już, będzi e, panie ka pitanie — zapew niał bos

—

L ipertowicz skoc zy do łodzi...

man

—

Jola

duża łód ź

Skandyna wów.

Forpik

—

przednia jachtu,

przezn aczona na

część

skład

Wened owie

yenedi)

(łac.

—

nazw a nadawan a w starożyt

sprzętu żeglarskiego.

ności

mieszkającym

na południowem wybrzeżu Bałtyku

plemio

Odbijacze

—

plecione z lin kule lub inne przedmioty,

prawdo podobnie

nom,

słow iańskim.

bezpieczające burty (boki) statku od ud erzeń.

13 Jakóbka — drabinka spuszczana z pokład u statku .

14 Rzu tka — linka z woreczkie m p iasku na ko ńcu, do której

uwiązuje się inną linę.

Wincerada

niep rzemakalny marynarski płaszcz.

—

Szkoty

liny od żagli.

—

Prawo

trzydzteści

kom enda

—

dla

sternika.

Tr zydzieści

stopni.

Bosak

—

hak z rękojeści ą.

załogi „Bu

Gdy się zrównali

szalupą,

oczom

Kapitan wpił się oczami w tę twarz. Paszcza

„snioka skurczyła się w straszliwym jakimś gry

masie. Całem ciałem, jakgdyby przyciągany niewi

dzialną siłą, coraz bardziej chylił się ku owej twa

rzy, podczas gdy pięść jego, zaciśnięta w potężny

węzeł mięśni i kości, wraz z łokciem nieznacznym

ruchem cofała się w-tył. Twarz rozbitka obudziła się

z sennej obojętności i ze zdumieniem patrzyła w na

chylone nad nią widmo. Po chwili wykrzywiła się

w skurcz przerażenia: obłąkane ze strachu oczy jak

zahipnotyzowane patrzyły w upiorny obraz zagłady,

zawieszony

rzysława przedstawił się

smutny

fragment

życia

morskiego:

rozbitkowie,

unoszeni

przez

fale

śmierć, która miała ich spotkać niebawem.

Szalupa

do połowy

napełniona

była

wodą;

dnie

jej,

głowami nadół, leżały dwa ciała ludzkie;

wody

wystawały

tylko

powyginane

ręce

nogi

ubrania.

oraz

części

Trzecia

postać,

bezwładnie

oparta

o burtę

do połowy też zanurzona,

dawała

jeszcze znaki ręką.

Jacht

od strony zawietrz

podszedł

do szalupy

16 Ledwo się z nią zrównał, już marynarz Liper

towicz był przy rozbitku; chwycił go wpół i szybko

obwiązał liną. Załoga bosakami odpychała miotają

cą się obok szalupę, nie dopuszczając do ostatecz

nego jej rozbicia. Przy pomocy liny rozbitek został

dźwignięty na nogi i podciągnięty dogóry. Za burtą

ukazała się blada, wymęczona

nej.

nad

nią

jak

chmura.

chwila,

Jeszcze

a trzaśnie

niej

piorun

wprost w te nieprzytomne

potężna

pięść

zmiażdży

jak

skorupę

oczy,

głowę

jajka...

Obecni

osłupieli

na chwilę.

niesamowitego

Coś

przed nimi tutaj się rozgrywało...

— Ciągnij dogóry! ostrożnie, teraz brać za ra

miona! — obudził ich chrapliwy głos kapitana, który

stał wyprostowany i wydawał rozkazy.

Rozbitka

twarz,

do połowy

słonięta

turystyczną czapeczką.

Kapitan

stał

przy

burcie i kierował akcją.

—

odprowadzono

kajuty,

pod

ręce

Ostrożnie,

powoli!

Teraz dogóry,

ciągnij!

—

natarto

gdzie zajął się nim medyk.

Przebrano go,

brzmiał spokojnie jego głos.

Nagle zamilkł i pochylił się naprzód, wpatrując

się w postać zawieszoną na linie. W tej właśnie

chwili głowa nieznajomego odchyliła się wtył i oczom

załogi ukazała się okrągła twarz bez zarostu,

spirytusem i napojono gorącą herbatą.

Pozostałe w szalupie ciała dwóch rozbitków wcią

gnięto linami na pokład i zawinąwszy w płótno ża

glowe, ułożono pod szalupą jachtową i linkami przy

wiązano mocno do pokładu. Próbowano nawet ura

tować szalupę rozbitków i czas jakiś holowano ją za

sobą. Niebawem jednak napełniła się zupełnie wodą,

tak że musiano hol

pukłych oczach i małym tępym

nosie, twarz, jakich

spotyka

wiele

się

południowo-zachodniem

brzeżu Bałtyku.

odrąbać.

16 Zawietrzna strona okrętn — bok iiie wystawiony na dzia

łanie wiatru.

Hol

lina, służąca do ciągnienia innego statku w czasie

—

żeglugi.

22 ma lat 42 i z zawodu jest kupcem

Lubeki,

Wszystkiem kierował osobiście Zboiński, poucza

jąc i wydając szczegółowe rozkazy.

„Książę Burzysław stanął znów w

dem z

18 dzio

zbożowym. Wraz z tamtymi dworna nieboszczykami,

których nazwisk nie zna, odbywał podróż do Lipa-

dryfie,

23 na duńskim parostatku.

Za Bornholmem już, wskutek pęknięcia łańcucha

sterowego osiedli na rafach wpobliżu jakichś wysp,

prawdopodobnie Christiansć,24 poczem parostatek

szybko zaczął tonąć. W zamieszaniu von Kluck do

stał się do spuszczonej na wodę szalupy, w której

byli już dwaj wspomniani ludzie. Szalupa nie miała

wioseł i wielkie fale szybko uniosły ją od miejsca

wypadku. Po dłuższym czasie — von Kluck nie wie,

jak długim, zapewne po paru dniach — obaj ci lu

dzie zmarli. Kiedy? również von Kluck tego nie

wie, bo sam był napół przytomny i w sen nieustan

nie zapadał. Dostrzegł „Księcia Burzysława dopie

ro wtedy, gdy jacht był już blisko.

Tyle protokół.

Kapitan nie wychodził z kajuty. Meldowano mu

dobrą pogodę i wiatr pomyślny. Od czasu do czasu

sprawdzał tylko kurs i dziennik

beiii zwrócony w kierunku Bornholmu.

Białe żagielki znów wyskakiwały nad wodę i raz

po raz zapadały się w głębię; znowu bukszpryt 19

kłuł jak dzidą nadbiegające wały i rozpruwał je od

dołu do góry. Woda tryskała słupami, rzęsiście za

lewając

pokład

bębniąc

nim

rytm

nerwowy

sztormu.

tak sarno, tylko bandera

Wszystko

było

na jachcie

tkwiła w połowie wysokości

bezanu

znak żałoby.

Jacht nieustępliwie walczył z morzem, torując

sobie drogę ku swym przeznaczeniom. Dopiero

dru

giego dnia wieczorem

waha

zelżyło i po krótkiem

NO.

niu wiatr nagle przeskoczył do

Natychmiast wyzyskał to Zboiński i odrefowaw

szy 21 żagle, wziął kurs prosto na W. Chociaż pogo

da poprawiła się i znów zasiadano do wspólnego

stołu, stary kapitan nie pokazywał się w messie;

posiłek kazał sobie podawać do kajuty.

Szeptano

okrętowy.

kątach,

pamięci

ale nic nie rozumiano, co

jego

przesuwały

prze

obrazy

się

się dzieje.

szłości.

— Tak, to on... Dziwne spotkanie! Nie spodzie

wał się von Kluck zobaczyć się ze mną...

Zboiński widzi siebie na małym kutrze

spisanego

protokołu wypadku

wynikało,

że

uratowany rozbitek nazywa się von Kluck, jest

rybac

kim, kupionym w Danji, jak wraz

trzema innymi

sta

Stanąć w dryfie — ustawić żagle W ten sposób, ażeby

tek bardzo mało posuwał się naprzód.

Lubeka

—

niemieckie miasto

portowe.

Bukszpryt

—

maszt

pochyły

na przodzie statku, wysta

Lipawa,

Liepaja,

właściwie

dawniejsza

Libawa,

miasto

jący nad wodą.

portowe łotewskie.

(nordost)

—

północny wschód.

Christiansó

wysepki duńskie na

—

Bałtyku.

Odrefować ayle

Kuter

—

zwiększyć ich

powierzchnię.

—

jednomasztowy statek rybacki.

br zegów,

aż eby

przemyka

wzdłuż

szwedzkich

zawodowi ma rynarze. Chętnie p ełnili swą służb ę, ja k

inni zreszt ą ich koledzy, rozumiejąc, że bez tej pr ak

tyki nigdy nie zostaną prawd ziwymi żeglarzami.

—

się

któ regoś

p ortów łotewskich

przedostać się

—

s ztandary

na Łot wie już wrz ało

a stamtąd

po d

—

p olskie. Już pod Ystadtem

szczęśliwie oderwali się

odparł zagad nięty

Dobrze, coraz lepiej

—

Łódź

podwodna

jego,

vo n

Klucka.

brzegów...

doktór ciąg le się tam kolo niego kręci.

—

Wych

Celny str zał działowy roz bija dziób kutra ...

w i

Czy ty rozum iesz cokolwiek z tego, cośmy

gnięci z wody wszyscy czterej na pok ładzie łodzi

podwodnej K lucka. Dzika rozp rawa. Uderzen iami

pięści von K luck, kom endant łodzi... dwóch strącił

do morza. Utonęli w jego oczach. A potem, gdy on,

Zboiński, por wał s ię do obro ny tamtych , został

dziel i?

— Nic, absolutnie. Jedno tylko jest pewne, że ci

dwaj ludzie kiedyś już się widzieli. Nasz nie wycho

dzi, z amknął się, kazał tylko wac htowym oficerom 28

meldować

ska

lądu albo latarni m orskiej.

ukazanie się

Voi Kluck

tow any

do nieprzyto mności...

osob iście

Odpoczywa.

Zastanów się:

prawie trzy doby

hakiem

ręczny m

łańcucha kotwic znego

rozdarł

nie schodził

pokładu. Ale sztormik, zdaje się, b ył

m u twarz na całą szero kość... Ta szrama.

Potem szpital.

nie byle jaki...

Redaktor urwał i spo jrzał w stronę prawej burty,

gdzi e dwie p odłużne masy, skrępowane linami, chy

liły się i wznos iły w tak t kołysania się statku. Ni e

mi pasażerowie odbywali ostatnią swą podróż, obo

jętni i n iewrażliwi na piękno księ życowej no cy.

Smut ny nastrój panował na jachcie . Rozmowy

nie kleiły s ię. Żeglarze-jachtsmani, czując się na po-

Uciecz ka.

Von Kluek, to

on! na

jego jachcie!

Ba rbarzyńca!

Nie wart litości.

U topić tego łotra.. . za kark wziąć i trzymać pod

wodą, aż zdechnie !...

Paszcza „smok a° zaciskała się w skurczu okrop

nym. Zdawało się, że kły w niej błyskają. Nikt

jed

kładzie nieswojo, schodzili do kaju t, ale tam rów

nie ż było nieswojo, więc wracali na pokład.

n ak tego nie widział.

Na księżycowej smudze

Ostat

prze

kładły s ię

cienie

nie przeżycia wytrąciły ich z rówllowagi.

Nareszcie, o godz. 3-ciej w nocy zameldowano ka

pitano wi ukazanie się latarni morskie j w

parostatku,

chodzącego wpobliżu

słychać

było

wet uderzenia śruby

Ne x.”

o wodę.

N o, jakże rozbitekl lepiej się c zujel

zapy

—

— Kurs na latarnię — oświad czył krótko. — Gdy

będz ieniy pięć mil od brzegu, proszę mi zameldować.

— Jest!... zameldować — odpowiedział wachtow y.

Kiedy brzegi było ju ż widać wyraźnie, Zb oifiski

tał

re daktor

który

Paszkowski,

miał

słu żbę

„oku,”

podchodząc ego

niemu

żeglarza.

Obaj

w drel ichowych roboczych ubraniach

wyglą dali jak

Ystadt

miasto szwedzkie na Bałtyku.

—

portowe

Oficer wachtowy

mający służbę na pokładzie.

—

wartownicza

na dziobie statku.

Służba iw

oku

—

służba

Nexó

miasto portowe na wyspie Borńbolm.

—

ZaruBki:

skrzydłach acht6w

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: