Testowanie kinezjologiczne
Sporo na temat testów kinezjologicznych pisze Dawid R Hawkins -jego trzy książki w Polsce wydało wydawnictwo VirgoSzczegóły testowania kinezjologicznegoNaukowa wiarygodność zależy od replikowalności (czyli powtarzalności wyników - przyp.). Aby zapewnić replikowalne powielenie wyników, metoda kinezjologiczna, wykorzystana podczas wszystkich badań cytowanych w tej książce, została szczegółowo opisana poniżej. Jest to w istocie ta sama technika, która została rozwinięta przez dr. Johna Diamonda w jego pionierskiej pracy - w Kinezjologii behawioralnej.
Kroki
1.Potrzeba dwóch osób. Aby określić, czy badany nadaje się do testu, testujący naciska szybko dwoma palcami nadgarstek jego wyciągniętego w poziomie ramienia, jednocześnie mówiąc mu „opór" (tj. żeby oparł się naciskowi w dół). Normalnie, badany jest w stanie oprzeć się naciskowi i utrzymać ramię wyciągnięte równolegle do podłogi.Czasami zdarzają się osoby, które nie są w stanie utrzymać wyprostowanego ramienia, podczas wywierania jakiegokolwiek nacisku w dół, z powodu poprzedniej styczności z osłabiającymi polami energii lub złego stanu zdrowia. Te osoby nie nadają się do udziału w teście. Niektórzy z takich badanych mogą dojść do siebie dzięki uderzeniu w gruczoł grasicy (na szczycie kości mostka) w rytmie „raz-dwa-trzy".Jednocześnie muszą przy tym uśmiechać się i myśleć o kimś, kogo kochają. Wtedy się „wzmocnią" i będą normalnie reagować. Jednak ta „naprawa" może trwać jedynie przez cztery godziny, po czym „uderzenie grasicy" będzie musiało być powtórzone.
Krok 2Zachowaj bezosobową atmosferę testowania: powstrzymaj się przed uśmiechaniem czy osobistymi uwagami. Niech otoczenie będzie wolne od hałasu, muzyki w tle czy rozpraszających czynników, jak zwierzęta lub wchodzące dzieci. Usuń metalowe przedmioty, jak oprawki okularów, ze środkowej linii ciała badanego. Zdejmij też zegarki i biżuterię, włącznie z naszyjnikami. Miej świadomość, że niezwykłe bodźce, jak perfumy testującego czy balsam po goleniu, mogą wpłynąć na wyniki testu. Aby zwiększyć koncentrację, niech badany zamknie oczy.Krok 3Jeżeli badany stale słabnie, oceń głos testującego. Sporadyczne przypadki głosu, który sprawia, że inni słabną, dyskwalifikują jego właściciela z pozycji testującego w zwykłych warunkach.
Krok 4Wykonaj próbę z przyszłym badanym. Poproś go, aby pomyślał o kimś kogo kocha, po czym naciśnij dwoma palcami na nadgarstek jego ramienia wyciągniętego w bok, równolegle do podłogi. Normalnie, badany całkowicie się wzmocni i będzie w stanie oprzeć się naciskowi. Następnie niech kandydat pomyśli o kimś, kogo nienawidzi lub się boi czy też do kogo żywi urazę (lub o Adolfie Hitlerze). Normalnie, badany bardzo się osłabi i nie będzie mógł oprzeć się naciskaniu jego nadgarstka w dół. Sprawdź jeszcze kilka opozycyjnych par bodźców, aby ustalić zgodność odpowiedzi i nawiązać porozumienie pomiędzy testującym a badanym. Niektóre przykładowe bodźce ideologiczne, wizualne i słuchowe o znanych reakcjach, to:Słaby Wynik Mocny wynikNienawiść ...........................................................................MiłośćSwastyka .......................................................................... Flaga amerykańskaStalin.................................................................................. Mahatma GandhiMuzyka „gangster rap" ......................................................Muzyka klasycznaKrok 5Po ustaleniu, że badany reaguje niezawodnie i jest w normalnym stanie, kontynuuj test z wybranym przedmiotem badań poprzez wyrażanie zdań oznajmujących. Pytania zawsze powinny być stawiane w formie oznajmiania faktu. Nie ma sensu zadawać pytań odnośnie przyszłości, ponieważ wyniki testu nie będą miały żadnej wiarygodności. Zawsze poprzedź badanie oznajmieniem, „Jest dla mnie bezpieczne dowiadywanie się o________(określony temat)." (T/N?) Sama linia pytań możezostać sprawdzona przez stwierdzenie, „To jest poprawna forma pytania" (T/N?) Zdanie (np. „Oskarżony jest sprawcą włamania" (T/N?)) może być wyrażone zarówno przez pytającego jak i badanego. Za każdym razem, gdy wypowiada się pytanie, badanemu mówi się, aby oparł się naciskowi, po czym testujący naciska szybko dwoma palcami w dół na nadgarstek wyciągniętego ramienia badanego.W naszych badaniach często wykorzystywaliśmy grupy badanych. Na przykład dwadzieścia, trzydzieści, aż do tysiąca osób było dzielonych na dwuosobowe zespoły, które zamieniały się rolami podczas testu. Całej grupie za każdym razem zadawano to samo pytanie lub dzieliło się ją na podgrupy dla potrzeb niezależnych projektów badawczych. W grupie 100 ludzi (pięćdziesiąt dwuosobowych zespołów) może jedna lub dwie osoby będą miały problemy z uzyskaniem takich samych wyników jak pozostali. Można je wziąć na bok i wykonać „uderzenie grasicy" opisane powyżej, które przywróci im normalne reakcje i będą mogli powrócić do grupy. Przy wykorzystaniu powyższej metody, wyniki testu mają stuprocentową powtarzalność na przestrzeni czasu, a więc każda grupa ludzi, znajdujących się gdziekolwiek, zawsze da takie same wyniki testu. Na przykład obraz (wizerunek) Adolfa Hitlera sprawi, że każdy osłabnie, nawet jeśli nigdy o nim nie słyszał lub myśli, że jest on wielkim narodowym bohaterem.
Krok 6Test można również wykonać, trzymając testowane obiekty przy splocie słonecznym badanych. Okaże się, że będą słabnąć w odpowiedzi na sztuczny słodzik, pestycydy czy nawet na sam obraz Hitlera włożony do zaklejonej kryjącej koperty. Będą zaś ulegać wzmocnieniu reagując na odżywczy pokarm, korzystne lekarstwa i składniki odżywcze, włożony do koperty obraz Abrahama Lincolna itp.
Krok 7Można potwierdzić, że wyniki testu są niezależne od wiedzy, opinii, systemów wierzeń czy postaw badanego. Na przykład zdjęcie Nelsona Mandeli sprawi, że wszyscy uczestnicy testu się wzmocnią, nawet rasiści, którzy go nie cierpią. Muzyka Bacha wywoła wzmocnienie u wszystkich, nawet jeśli osobiście jej nie lubią, tak samo jak w przypadku heavy metalu, który osłabi wszystkich, nawet jeśli sami lubią tę muzykę.Ta potwierdzalność wyników była obserwowana w ciągu ostatnich dwudziestu lat przez tysiące klinicystów, wykorzystujących kinezjologię w swojej codziennej pracy szpitalnej lub na potrzeby badań. Jak się okazuje, wyniki są bardziej spójne niż te uzyskane przez konwencjonalne metody diagnostyczne, wykorzystywane w tradycyjnej medycynie (np. słabe serce nigdy nie daje silnych wyników w teście kinezjologicznym, może jednak dać normalny, lecz fałszywy wynik badania EKG - co jest dobrze znanym faktem).Hawkins pisze, że można tego typu test wykonywać na sobie.
Dawid R Hawkins w książce ,,Przywracanie zdrowia'' pisze tak:1.Istnieją trzy sposoby wykonania testowania. Ten, który jest wykorzystywany w badaniach oraz najpopularniejszy w ogóle, wymaga dwóch osób: testującego i badanego. Powinno się go przeprowadzać w cichym miejscu, bez muzyki płynącej w tle. Badany zamyka oczy. Testujący musi sformułować „pytanie", które zadaje w formie zdania oznajmującego. Uzyska się na nie następnie odpowiedź mięśni w formie „tak" lub „nie". Na przykład, błędną formą byłoby: „Czy ten koń jest zdrowy?". Poprawna forma musi być wyrażona jako zdanie: „Ten koń jest zdrowy" lub towarzyszące mu „Ten koń jest chory".Po wyrażeniu zdania, testujący mówi „opór" do badanego, który trzyma swoje wyprostowane ramię równolegle do ziemi. Testujący dwoma palcami naciska na nadgarstek jego ramienia, krótko, z lekkim naciskiem. Ramię testowanego albo pozostanie silne, co będzie oznaczać „tak", lub osłabnie na „nie tak" (nie). Odpowiedź jest krótka i natychmiastowa.
2.Kolejną metodą jest metoda „okręgu" którą można wykonać samemu. Kciuk i palec środkowy tej samej dłoni trzeba złączyć ściśle tak żeby powstał kształt okręgu. Lekko zgięty palec wskazujący drugiej ręki ma natomiast spróbować je rozłączyć. Istnieje znaczna różnica w sile pomiędzy odpowiedziami „tak" i „nie" (Rose, 2001).
3.Trzecia metoda jest najprostsza, jednak tak jak dwie poprzednie wymaga praktyki. Po prostu podnieś ciężki obiekt, jak na przykład duży słownik lub kilka cegieł, ze stołu o blacie na wysokości Twojej talii. Utrzymuj w myślach obraz prawdziwego zdania, które ma być wykalibrowane, po czym podnieś przedmiot. Następnie, dla kontrastu, utrzymuj w myślach obraz tego, co na pewno jest fałszem. Zauważ łatwość podnoszenia gdy myślisz o prawdzie i większy wysiłek, jaki jest potrzebny do podniesienia ciężaru, gdy dana kwestia jest fałszywa (nieprawdziwa). Rezultaty można zweryfikować wykorzystując poprzednie dwie metody.
Samusiek